دارچین برای هزاران سال در درمان دیابت استفاده شده است. عصاره دارچین سبب فعال کردن رسپتورهای انسولین و افزایش فعالیت گلیکوژن سنتاز می شود. در یک متاآنالیز (بررسی 5 مطالعه،282 فرد دیابتی) که اخیرا انجام شده است، روزانه 6-1 گرم دارچین به مدت 40 روز تا 4 ماه به افراد داده شد.

در یکی از این مطالعات که 60 بیماردیابتی حضور داشتند و دیابت آنها کنترل نشده بود، 1، 3 یا 6 گرم دارچین برای 40 روز تجویز شد. در این بیماران سطح گلوکز ناشتا 29-18 درصد کاهش یافت ولی HbA1c بررسی نشد.
در مطالعه بعدی، 79 بیمار با دیابت کنترل شده برای 4 ماه روزانه 3 گرم دارچین مصرف کردند که سطح قند ناشتا کمی کاهش یافت ولی HbA1c تغییری را نشان نداد.
در مطالعه سوم، 43 بیمار دیابتی با میانگین HbA1c 7/1 درصد، روزانه 1 گرم دارچین برای 3 ماه مصرف کردند ولی HbA1c و قند ناشتای آنها تغییری نکرد.
در این مطالعات هیچ گونه عوارض جانبی ناشی از مصرف دارچین مشاهده نشد، تنها خطر گزارش شده دارچین، درماتیت ناشی از روغن های فرار آن است.
به طور کلی، شواهدی مبنی بر اثر کاهندگی قند خون در اثر مصرف دارچین وجود دارد ولی اثر آن روی HbA1c بسیار ناچیز است و برای نتیجه گیری نهایی باید مطالعات طولانی مدت تری انجام شود.